fbpx
Ισορροπίες ανάμεσα στα αδέρφια Μέρος Α’: 2 μαμάδες αγοριών μιλούν

Ισορροπίες ανάμεσα στα αδέρφια Μέρος Α’: 2 μαμάδες αγοριών μιλούν

Όταν τα αδέρφια μαλώνουν, οι γονείς ανησυχούν και δεν ξέρουν πως να κρατήσουν ισορροπίες. Πόσο συχνό φαινόμενο, αλήθεια! Τι στάση όμως πρέπει να πάρουμε εμείς για να μην γίνονται τα πράγματα χειρότερα; Πως θα καταφέρουμε να γεφυρώσουμε το όποιο χάσμα υπάρχει; Δύο μαμάδες μπλόγκερς που έχουν αγόρια καταγράφουν παρακάτω τη δική τους εμπειρία.

Διαβάστε επίσης τι μας είπαν για τις ισορροπίες ανάμεσα στα αδέρφια 2 μαμάδες κοριτσιών: «Ισορροπίες ανάμεσα στα αδέρφια, μέρος Β’».

Μάγδα Ζήνδρου από το blog Κάθε Μέρα Γονείς

Όταν μου ζήτησε η Ελευθερία να γράψω για την σχέση των παιδιών μου, την σχέση ανάμεσα σε δύο αδερφάκια που είναι και αγόρια, είπα μέσα μου ένα «Ωχ!». Σκέφτηκα τσακωμούς, φωνές, δαγκωνιές, ατελείωτες μάχες και ξύλο, σκέφτηκα πως θα έπρεπε να περιγράψω την συνύπαρξη δύο ζωηρών αγοριών και τους τσακωμούς τους.

Και δεν είχα να προσφέρω μια τέτοια εμπειρία…

Υπάρχει δυστυχώς μια αντίληψη πως δύο αδέρφια του ίδιου φύλου, ειδικότερα αν είναι αγόρια, είναι σκέτος μπελάς. Η δική μου εμπειρία λοιπόν μου λέει το ακριβώς αντίθετο. Καθόλου μπελάς! Έχω δύο παιδιά, με 2μιση χρόνια διαφορά στην ηλικία, που τολμώ να πω πως δεν έχουν παίξει ποτέ ξύλο, δεν έχουν δαγκώσει ο ένας τον άλλο, δεν έχουν μαλλιοτραβηχτεί, δεν σκοτώνονται (όπως πολύ γλαφυρά περιγράφουν κάποιοι γονείς). Δεν είμαι εδώ για να κουνήσω το δάχτυλο σε κανέναν. Είμαι εδώ μάλλον για να υπερασπιστώ την πιο όμορφη σχέση που μπορεί να βιώσει ένα παιδί. Την σχέση του με τα αδέρφια του.

σχέσεις ανάμεσα στα αδέρφια

Όταν γεννήθηκε το δεύτερο παιδί μου πολλοί προσπάθησαν να με τρομοκρατήσουν με έναν τρόπο. Είχα από την αρχή αποφασίσει πως τα πάντα θα κριθούν στις ισορροπίες, στην εμπιστοσύνη και την απόλυτη αγάπη. Από την πρώτη μέρα άφησα τον μεγάλο να ασχοληθεί με το μωρό. Μαζί αναλάβαμε να τον φροντίζουμε, κάτσαμε μαζί αγκαλιά, κλάψαμε μαζί, παίξαμε μαζί. Δεν του επέβαλα ποτέ να δείχνει ανοχή στον μικρότερο, ούτε του ζήτησα να κάνει υπομονή επειδή είναι μεγαλύτερος. Πέρασα χρόνο (με τεράστια δυσκολία μέχρι σήμερα) με τον κάθε ένα τους ξεχωριστά. Δεν έγινα διαιτητής και τους άφησα χώρο να βρουν την άκρη μόνοι τους. Από την αρχή είπα πως έχω απέναντί μου δύο διαφορετικούς ανθρώπους και δεν έκανα συγκρίσεις. Είναι τα παιδιά μου, αλλά το κάθε ένα είναι μοναδικό, ξεχωριστό και έχει τις δικές του ανάγκες.

Και κάπως έτσι έβαλα κι εγώ το λιθαράκι μου στο να εξελιχθεί ομαλά αυτή η υπέροχη σχέση. Έγιναν λάθη, σίγουρα. Και τα αγόρια φυσικά και διαφωνούν, έχουν εντάσεις, αλλά ποτέ δεν είναι τέτοιες που να μην είναι διαχειρίσιμες καταρχήν από τους ίδιους. Συζητούν και πάντα βρίσκουν την λύση, με συμβιβασμούς, υποχωρήσεις, αγκαλιές, συμφωνίες. Έχουν ένα δικό τους κώδικα επικοινωνίας.

Δεν υπάρχει μυστική συνταγή. Πολύ ρομαντικά θα τολμήσω να πω πως απλώς θέλει αγάπη και αποδοχή. Και μπροστά μας θα ξεδιπλωθεί η πιο όμορφη σχέση που εγώ βίωσα ως παιδί. Η σχέση με τα αδέρφια μου!

Χριστίνα Καβακοπούλου από το e-mama.gr

Τους χαζεύω να κοιμούνται. Αγκαλιασμένοι! Ο Μάνος έχει βάλει το χέρι του προστατευτικά πάνω στον αδερφό του και ο Φάνης έχει κουρνιάσει στην αγκαλίτσα του. Τι ευτυχία Θεέ μου!

Και να σκεφτεί κανείς ότι μέχρι πριν μια ώρα στο σπίτι επικρατούσε ένας χαμός, με εμένα να προσπαθώ να τελειώσω εκείνη τη δουλειά στον υπολογιστή και αυτούς να κυνηγιούνται μέσα στο σπίτι. Εγώ να προσπαθώ να συγκεντρωθώ –πράγμα αδύνατον με τόση φασαρία –και ο Μάνος και ο Φάνης να μαλώνουν για μια ζώνη. Τώρα που το σκέφτομαι…όχι, δεν μάλωναν. Έπαιζαν! Τι χαζή που είμαι.

αδερφικές σχέσεις

Τα παιδιά μου σπάνια μαλώνουν για κάποιο αντικείμενο. Δεν το «έχουμε» πολύ μέσα στο σπίτι με το θέμα της ιδιοκτησίας. Γενικά σπάνια μαλώνουν. Απλά πειράζουν ο ένας τον άλλο, κυνηγιούνται, χοροπηδάνε, τρέχουν, σκαρφαλώνουν στον καναπέ, φτιάχνουν τσουλήθρες, κάνουν αγώνες και όλα αυτά τα θορυβώδη παιχνίδια που μπορεί να τρελάνουν έναν γονιό που τρέχει πανικόβλητος μέσα στο άγχος να προλάβει την καθημερινότητα και συγχρόνως να κρατήσει τα παιδιά του ζωντανά. Όλα αυτά όμως, που για δύο παιδιά 5 και 7 χρονών είναι απόλυτα φυσιολογικά.

Τα παιδιά έχουν ανάγκη τη δραστηριότητα, έχουν ανάγκη το παιχνίδι, το γέλιο, την ένταση. Θέλουν να πειραματίζονται και να ανακαλύπτουν. Να σκαρφαλώνουν και να κυνηγιούνται. Να μετράνε τις δυνάμεις τους. Να συναγωνίζονται, να παίζουν παιχνίδια ρόλων και να βγαίνουν νικητές. Ή χαμένοι! Παιχνίδια απαραίτητα για την υγιή ανάπτυξή τους. Ακόμα και όταν παίζουν την ώρα που εμένα δεν με βολεύει.

Τον έκλεισα τον υπολογιστή. Μπήκα στο παιχνίδι τους και μετρήσαμε τις δυνάμεις μας μαζί. Τώρα, μόλις μια ωρίτσα μετά, στο σπίτι επικρατεί γαλήνη. Η δουλειά μου μπορούσε να περιμένει. Σεβάστηκα την ανάγκη τους. Είμαι σίγουρη ότι σιγά σιγά και μεγαλώνοντας θα μάθουν να σέβονται και την δική μου ανάγκη. Πώς αλλιώς;

Διαβάστε στη συνέχεια την εμπειρία δύο κοριτσομαμάδων:

Ισορροπίες ανάμεσα στα αδέρφια, Μέρος Β’.

Your Turn!

Αν έχετε να προσθέσετε κάτι ακόμη ή απλά να μοιραστείτε τη δική σας εμπειρία, αφήστε το προσωπικό σας σχόλιο!


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Author

Σύζυγος και μαμά δύο κοριτσιών από την Καλαμαριά Θεσσαλονίκης! #smartliving #momblogger Αγαπημένη Φράση: "Για τον κόσμο είσαι μία μαμά αλλά για την οικογένειά σου είσαι ο κόσμος όλος...".

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.